Þá á sæða Dóru í dag og á morgun. Hún hafði reyndar egglos á föstudaginn svo við erum í það síðasta, en aðstæður sáu til þess að ekki var hægt að sæða hana í gær (enda sunnudagur) en það hefði verið ákjósanlegasti dagurinn.

Nú tekur við þriggja vikna bið en þangað til býð ég ykkur að skoða rakkann:

Nú skal reynt að sæða fröken Dóru.

Stórum hjalla er náð þar sem sæðið er komið til landsins. Hormónamælingar hófust hjá Dóru í gær, en hún byrjaði að lóða fyrir viku. Það verður aftur tekið sýni á morgun og ef stígandinn er sá sami verður byrjað að sæða hana á mánudaginn kemur.

Innflutningur á frosnu sæði er mikið mál. Undirbúningur hefur tekið langan tíma. Þá er kostnaður einnig all verulegur.

Það að taka þá ákvörðun að rækta undan tík er hvorki léttvægt né auðvelt. Þar sem ég hef verið með þessa tegund í næstum áratug, og starfað með tegundaklúbbinum í heimalandinu Sviss í 6 ár, hef ég kynnst styrkleikum og veikleikum tegundarinnar mjög vel. Heilsufarsvandamál eru fjölmörg og margvísleg, auk þess sem meðalaldri tegundarinnar fer hrakandi og er kominn niður fyrir 6 og hálft ár. Þá er Bernerinn stór og kraftmikill hundur og geðslag því afar mikilvægt.

Dóra hefur ljúfa og létta lund, róleg og vinur allra sem hún hittir jafnt manna sem dýra. Þá er meðalaldur forfeðra hennar í 4 kynslóðir langt yfir meðallagi. Þessar 2 grunnástæður liggja að baki þeirri ákvörðun minni að ég tel að gen hennar geri tegundinni gagn og vil því gjarnan koma þeim áfram.

Þýskaland hefur verið framarlega í rannsóknum á heilsufari Bernera og sett inn kröfur um ákveðinn meðal lágmarksaldur pörunardýra. Þá er Dóra að stærstum hluta til af þýskum línum. Það er mér því mikið ánægjuefni að hafa fengið sæði undan þýskum og lúxembúrgskum meistara sem einnig hefur mjög háan meðalaldur á bak við sig.

Um er að ræða frábæran fulltrúa tegundarinnar, bæði hvað varðar útlit og skapgerð, auk þess sem öll heilsufarspróf eru afbragðsgóð. Hann er með hreinar mjaðmir, olnboga og axlir, auk þess sem augnskoðanir hafa verið án athugasemda. Þá er hann þegar reyndur undaneldishundur með velheppnuð afkvæmi víðsvegar um Evrópu sem sum hafa þegar náð meistaratitlum.

Kálið er samt ekki sopið þó í ausuna sé komið.

Frosið sæði er ekki jafn gott fersku að gæðum auk þess sem frjósemi hunda af báðum kynjum er lægri á sumrin. Því verður áhugavert að fylgjast með hvernig sæðingin tekst til. Ef Dóra verður ekki hvolpafull núna verður reynt aftur á næsta lóðaríi.

Dóra fékk sitt þriðja meistarastig á sumarsýningu HRFÍ, laugardaginn 5. júní 2010, undir finnska dómaranum Annukka Paloheimo - og hefur þar með náð íslenskum meistaratitli!

Þetta var náttúrulega fyrsta sýning HRFÍ sem ekki býður upp á myndatöku fyrir besta hund tegundar, svo engin er myndin að svo komnu, en úr því verður bætt og Meistari Dóra mynduð í bak og fyrir með Meistara-rósettuna sína - og það sett hér inn.

Dora received her third and last CAC under Judge Annukka Paloheimo and is now Icelandic Champion.

Thought of you with love today, but that is nothing new.

I thought about you yesterday and days before that too.

I think of you in silence, I often speak your name.

All I have are memories and a picture in a frame.

Your memory is a keepsake, with which I'll never part.

God has you in His keeping, I have you in my heart....

Í dag fékk ég að vita að Folda er með æxli í lunga, tvöfalt stærra en hjartað hennar er. Það er undarlegt að horfa á þessar tveggja mánaða gömlu myndir hér að neðan. Yndislega Foldan mín er að kveðja...

Datt skyndilega í hug seinni partinn í dag að grafa fram annan vagninn í afar vel skipulögðum bílskúr foreldra minna.

Fyrst var Folda spennt fyrir kerruna. Hún sperrti sig öll og reygði sem vant er af stolti og ábyrgðarkennd fyrir verkinu. Fyrst drógum við bara létt fram og til baka og ég hjálpaði henni verulega í beygjunum, en hún vildi meira. 

Svo fékk Stefán Jón að setjast aðeins í vagninn fyrir myndatöku 

en þá langaði þau bæði að fara aðeins af stað. Folda dróg Stefán með dyggilegri aðstoð (því pabbi hélt í ól sem var bundin í kerruna og tók helsta þungann af henni). 

Við skiluðum Stefáni Jóni af okkur og héldum enn eina ferð út götuna og til Kiddu en þegar þangað var komið var Folda búin að fá nóg. Ég spennti hana frá og Jóna dróg Stefán Jón í kerrunni til baka. Sá undi sér sko vel við stýrið og hefði gjarnan viljað láta aka sér lengra. Folda fékk hins vegar að hvíla sig.
 
Þá tók ég bara beltið með keðjunum og setti á Dóru. Það var eins og loksins smylli eitthvað rétt í höfðinu á henni. Kannski er hún bara svona seinþroska, þessi elska, en hún fann sig aldrei við kerrudrátt í fyrrasumar. Núna hins vegar rétti hún úr sér og gekk hægt og virðulega við hæl með keðjurnar dinglandi aftan úr sér. Eftir nokkrar ferðir fram og til baka um götuna tókum við okkur stöðu við kerruna skorðaða upp við grindverk. Ég tók armana niður og lagði á jörðina sitt hvoru megin við Dóru. 

Hún slakaði á, settist og lagðist. Settist svo upp og stóð að lokum upp að nýju. Þá þrengdi ég allt beltið í minnstu stellingar (hún er svo mikið smærri en Folda) og festi svo armana við beltið. Hún lötraði af stað, og var hálfóstyrk en eftir mikla hjálp við hæga og gríðarlega víða beygju færðist öryggið yfir hana og hún dróg kerruna af stolti. 

Næsta beygja gekk miklu betur og við fórum heilan hring í lokin, en svo spennti ég hana frá og hrósaði mikið. 

Hún var auðsjáanlega stolt af sjálfri sér fyrir verkið og nú er á stefnuskránni að spenna hana fljótlega fyrir kerru aftur.

Það var svo gaman að sjá kerrudráttinn loksins ganga upp hjá Dóru. Ég var farin að hafa áhyggjur af því að í fyrra hafi ég gert einhver mistök við þjálfunina sem gerðu Dóru ef til vill afhuga kerrudrætti til frambúðar - sem mér hefði þótt hrikalega leiðinlegt þar sem þetta er hið raunverulega hlutverk tegundarinnar og Berner vanalega aldrei stoltari en þegar hann er spenntur til dráttar.

Dóra sýndi sig eins og prinsessa í morgun og fékk fínan dóm, excellent í einkunn, meistaraefni og íslenskt meistarastig - nr. 2 af 3 sem hún þarf til að verða íslenskur meistari.

Eiko gekk að sama skapi svakalega vel, fékk allt ofangreint og vann svo Dóru sem besti hundur tegundar.

Eftir afar skemmtilegt hundaspjall í gærkvöldi tók við enn betri dagur í dag.

Við hittumst 4 Berner-eigendur upp við Kaldársel og tókum rösklega klukkutíma göngu þar í yndislega fallegu veðri.
Ingibjörg og Siggi komu með Eiko, en Wilma var heima að jafna sig eftir aðgerðina sem hún fór í um daginn.
Sigrún kom með Bellu og dætur sínar.
Halli og fjölskylda kíktu líka við, þó Pilo sé heima í Danmörku, meðan þau eru í fríi hérna heima.

Eftir þessa góðu göngu kíktum við svo í reiðhöll Andvara og ég tók smáhlýðniæfingar með sitt hvorn hundinn. Dóra var að æfa sig að bíða, bæði í liggjandi, sitjandi og standandi stöðu. Hún var líka látin setjast upp úr fjarlægð. Við þurfum að taka okkur á, en þetta var ágætt fyrir hana eftir þó nokkuð hlé á hlýðniæfingum. Folda tók góðar hælæfingar með og án ólar, og svo stöðuæfingar og hafði engu gleymt þrátt fyrir að hafa nánast ekki fengið neina þjálfun svo mánuðum skipti.

Folda er annars öll svo miklu frískari og hressari aftur og lét ekkert á sjá eftir bæði göngu og æfingu - svo vonandi eigum við enn framundan langan tíma saman.

Þessum fína degi lauk svo í ljúffengum sunnudagskvöldverði með stórfjölskyldunni - frábært!

Frábærlega vel heppnuðum Stórhundadögum í versluninni Garðheimum er lokið.

Við tókum þátt í Berner-kynningunni á Stórhundadögum þessa helgi.

Laugardagurinn gekk vel. Dóra var ánægð með alla athyglina, klapp og klór gestanna, en þreytt þegar heim var komið á laugardagskvöld. Folda var ekki jafn ánægð. Henni þótti þessi uppákoma bjóða upp á fullmikla athygli ókunnugra og var því bara stutta stund í senn á tegundabásnum okkar. Sérstaklega var skondið að þegar hún var tekin inn í smá stund meðan Dóra og Eiko fengu hvíld um miðjan daginn vildi hún helst bara liggja en brölti á fætur og leyfði börnum að klappa sér en dróg sig svo í hlé þegar gestirnir voru fullorðnir.

Á sunnudeginum gekk miklu betur. Til að byrja með vildi Folda samt alls ekki fara aftur inn í þetta hús. Þegar hún var hins vegar komin á básinn leið henni betur og tók ástfóstri við ýmsa gesti við fyrstu kynni. Dóra var rólegri en á laugardeginum, en átti nokkra góða spretti, sérstaklega þegar börn litu við hjá okkur. Þær voru þó báðar einstaklega hamingjusamar þegar Ingibjörg og Alexandra vinkonur okkar litu við.

Við fengum afar jákvæð viðbrögð. Flestir höfðu áhuga á að vita til hvers tegundin hefði verið notuð og hvaðan hún væri upprunnin, og nokkrir féllu algjörlega í stafi við fyrstu kynni rétt eins og ég fyrir sex og hálfu ári

Þetta var í heildina mjög skemmtilegt og þrátt fyrir að hér liggi nú og sofi afar þreyttar Berner-stelpur hlökkum við mikið til næstu Stórhundadaga!

Þar sem Dóra er orðin 2ja ára var hún núna sýnd í fyrsta sinn í opnum flokki. Hún fékk mjög góða umsögn, Excellent - eða framúrskarandi - í einkunn og 1. sæti, en ekki meistaraefni sem dómarinn rökstuddi með "lack of substance" sem ég er alveg sammála enda létt og fíngerð tík. Dóra er búin að vera án hreyfingar í 2 vikur vegna veikinda sem hún lauk fúkkalyfjakúr gegn í gær og auk þess hálfnuð með lóðarí.

Dómurinn var svohljóðandi:
"Good size. I would like to see a bit more substance and a bit more length in the back. Very nice headshape with good head markings. Good earset. A nice eye. Excellent in front and rear. The tail is a bit too happy. Very nice colours. Coat texture could be better. Very nice on the move."

Feldurinn mætti vera betri bæði sökum veikindanna undanfarið auk þess sem hún er að lóða og farin að ganga úr hárunum sem alltaf er því samfara. Er ekki sammála því að eitthvað skorti upp á búklengdina, en þetta er að öðru leiti sérdeilis góð umsögn og við fórum alsælar heim með 2 rauða borða eftir fyrstu sýninguna hennar í opnum flokki.

Er þess fullviss að hún eigi eftir að taka út aukinn þroska og hlakka til næstu sýningar!

Set inn mynd af þeim nöfnum með mexíkanska dómaranum sem gaf henni fullt hús stiga á síðustu sýningu, en ekki jafn góða umsögn, svo fyrir mér eru þessar sýningar báðar afar gagnlegar. Þær voru alveg jafn flottar í mínum augum í dag.

Og myndirnar eru allar teknar af henni Berglindi Kolbeinsdóttur vinkonu okkar.

Hann Árni á Ingvörum lést á Nýársdag.

Við skruppum norður á Dalvík í jarðarförina hans um helgina.

Steina var samferða og norðurferðin gekk greiðlega utan hálku á Holtu, en þegar til Dalvíkur var komið var veðrið yndislegt. Eftir kaffisopa frammi í Brekku komum við til Eyrúnar um 6 leitið og þar urðu miklir fagnaðarfundir. Ísunum fannst þær komnar heim.

Við fórum svo í göngu upp að skíðalyftu og þær voru við að tapa sér af fögnuði frjálsar á hlaupum um holt og hæðir. Ég staldraði við og naut fegurðarinnar, fullt tunglið lýsti upp allan Svarfaðardalinn og það tindraði á sjóinn. Það er hvergi fegurra en við Eyjafjörðinn í góðu veðri.

Laugardagurinn kom með mikinn snjóhvell. Við fórum sömu göngu en í blinda snjóstormi svo varla greindi í næstu vegstiku, en komumst þó heilar til baka (hundarnir leituðu víða skjóls við hús á niðurleiðinni - meðal annars inn á sólpöllum ).

Jarðarförin var ákaflega falleg með miklum söng og mannfjölda. Eftir langt stopp í erfidrykkjunni fórum við aftur upp í fjall. Þá hafði lægt örlítið en mikið bæst við snjóinn.

Um kvöldið átti ég notalega stund með þeim systrum Sögu og Sigrúnu.

Á sunnudag var dagurinn tekinn snemma, fórum aftur alveg upp að skíðalyftu í snjóstillu. Ísurnar hoppuðu og skoppuðu í snjósköflunum og skemmtu sér vel. Eftir morgunmat og lokaspjall við Eyrúnu og strákana ætlaði ég að skella mér af stað. Fór út að skafa af bílnum og færði hann alveg upp að hliðinu svo hundarnir gætu hlaupið lausar út í bíl. Á þeim var þó ekkert fararsnið, heldur héldu þær sig inni í eldhúsi og horfðu á mig örlítið daprar samt, en fullvissar um að þær ættu að verða eftir. Ég kallaði nú samt bara einu sinni á þær og þær stukku beinustu leið út í bíl. Þá hafði bíllinn þyngst svo mikið að ég kom honum ekki af stað. Húsbóndinn var rekinn út að aðstoða og með hjálp vegfarenda á sunnudagsgöngu tókst að ýta bílnum af stað.

Þetta fall reyndist þó fararheill og komumst við klakklaust alla leið suður þrátt fyrir glóandi hálku og töluverðan skafrenning víða. Hundarnir voru sjálfsagt afar sælar með ferðina en samt mjög hamingjusamar með að vera komnar aftur heim í Njarðvíkina um kvöldið.

Ég hafði verið að berjast við hálsbólgu og tilheyrandi hæsi í nokkra daga, en ferðalagið reyndi víst aðeins of mikið á eða kannski hefði ég orðið veik hvort eð var - en ég vaknaði upp með hita og dúndrandi beinverki um allan líkama á mánudeginum og hef því haldið mig heima, en er öll að skríða saman og geri mér vonir um að geta farið í vinnu á morgun.